عماد الدين محمود بن مسعود شيرازى
106
رساله افيونيه ( فارسى )
باب چهاردهم در طرق استعمال افيون در شبهاى رمضان پوشيده نيست كه به واسطهء تقديم و تأخير اضطرارى ، كه در اين ماه واقع مىشود بسيار مضرّتها مىرسد و بسيار كسان مريض مىشوند و جمهور ايشان افطار را بر خود حلال دانستهاند . القصّه بيان دستور العملى كه بر خود واجب دانسته به آن عمل نمايند ، و از افطار و بيمارى محفوظ باشند ، ضرورى است . بدانكه اقسام معتادين سه گروهاند : يكى آنكه يك بار خورند ، دوم آنكه دو بار ، سوم آنكه سه بار يا زياده مىخورند . امّا قسم اوّل به هر طريق كه باشد عمل كند او را اذيّتى نمىرسد . و امّا قسم دوم آنكه جهد كند در ماه رجب و شعبان وقت را بگرداند و به آخر روز و به اوّل روز اندازد به تدريج ، تا ماه رمضان اوّل شب ، [ و ] به آخر شب نزديك به وقت صبح بخورد اين هنگام او نيز به آسانى روزه مىدارد . و امّا قسم سوم البتّه التزام بايد كرد كه عادت خود را به دو وقت اندازد در ماههاى قبل از رمضان تا در رمضان زحمتى نبيند و اگر به واسطهء شواغل اتّفاقا فراموش كند بايد كه شيافى كه مركّب از جندبيدستر و افيون باشد مناصفه به آب صمغ عربى يا كتيرا بسرشند و فتيله را به آن آلوده كرده سر فتيله به ريسمانى محكم كنند تا وقتى كه خواهند بيرون آورند و البتّه ( بايد كه بسيار ) « 1 » نگذارند كه گذاشتن آن مضرّتهاى بسيار مىرساند ، از همه بدتر آنكه عضلهء مقعد كه مانع بيرون آمدن اثفال است از كار مىافتد و حفظ ثفل يا ريح نمىتواند كرد
--> ( 1 ) . ل و آ